به کوچه های مدینه که اعتباری نیست

دوبارهخاطرهها شعر را عزا کرده است
دوبارهیاد دری آتشی به پا کرده است
مراببخش که تا بوی دود میآید
بهرنگ قافیه تنها کبود میآید
دوبارههمسفر قصهات شدم مادر!

بگیردست مرا بین کوچهها، آخرـ
بهکوچههای مدینه که اعتباری نیست
جسورمیشود آنگه که ذوالفقاری نیست

چقدردلهره باید نثار راه کنم
مداماین طرف و آن طرف نگاه کنم
نسیمتا که میاید به لرزه می افتم

صدایپا که میاید به لرزه میافتم
چقدردلنگرانم میان این کوچه
چگونهبگذرم از داستان این کوچه
نمیشودکه تصور کنم چه شد مادر!

خدانخواسته شاید ببینمت پرپر
کمیبه فاصله میایستم سرم پایین
وناگهان.. نه! چه میبینم آه! روی زمین

دلمن است که چون گوشواره میشکند
زمینبه زیر ورقهای پاره میشکند
بیافقط برویم این زمین پر از درد است
هوایتیرهی این کوچه ناجوانمرد است
چطورخاطرهها را ز یاد خود ببرم
نه!دیگر اصلا از این کوچهها نمیگذرم
شکستهاست غرور تو و دل من نیز
دوبارهمادر من یا علی بگو برخیز...

شاعر:انسیه سادات هاشمی